Land okkar hefur upplifað erfið ár á síðustu árum sögunnar. Á þeim dimmasta tíma, þ.e. í byrjun árs 1920, fóru Li Dazhao, Chen Duxiu og fleiri að íhuga uppbyggingu flokksins. Cai Hesen, sem nam í Frakklandi, lagði skýrt til að „Kommúnistaflokkur Kína“ yrði stofnaður. Á þeim tíma, með aðstoð fulltrúa Kommúnistaþjóðasambandsins, stofnuðu menntamenn víða um meginland landsins fyrstu flokkssamtökin. Fyrsta þjóðarþing Kommúnistaflokks Kína var haldið í Sjanghæ til 23. júlí 1921.

Á þeim tíma var land okkar ennþá hörmulegt, hálfnýlenduveldi og hálffeudalt austurveldi. Það var til máltæki: sagan er eins og skip sem ber minningu nútímafólks til framtíðar. Og þetta minni gegnir enn mikilvægu hlutverki í minningu nútímafólks okkar. Þannig að á áratugunum eftir stofnun Alþýðulýðveldisins Kína héldum við áfram að vera vakandi á friðartímum, þróuðum vísindi og tækni, efnahagslíf, menntun og svo framvegis af krafti og gerðum okkur nútímans að nýju.

Á þessum heppna degi sneru Hong Kong og Makaó í Kína aftur í faðm móðurlandsins hvert á fætur öðru, það er að segja, þann 1. júlí 1997 tók Alþýðulýðveldið Kína upp fullveldi yfir Hong Kong á ný og batt þar með enda á aldarlanga breska nýlendustjórn yfir Hong Kong.

Hingað til hafa báðar hliðar sundsins unnið saman að því að knýja áfram efnahagsþróun. Undir forystu kínverska kommúnistaflokksins hafa hafnir okkar í Sjanghæ og Shenzhen orðið að alþjóðlegum höfnum í röð og lagt ekki óverulegt af mörkum til heimshagkerfisins.

Og þetta er einnig óaðskiljanlegt frá þögulli þrautseigju starfsfólks okkar í byggingarvélaiðnaðinum. Kínverska þjóðin heldur uppi gæðum dugnaðar, háhýsi stökkva upp úr auðninni og sveitin breytist líka. Við ættum að þakka kommúnistaflokknum, en einnig grasrótarstarfsfólkinu sem sækir hugrakkt áfram á grasrótarstigi.

Tanngrunnurinn er trygging fyrir innviðum okkar og skóflutönnin er framhluti framvagnsins okkar. Hér mælum við með nokkrum vörum: